2018-nl-3

Peter is altijd blij als ik er ben, want dan kan hij weer met me praten over wat voor hem belangrijk is. Peter is blij dat hij in een groepswoning woont en niet alleen is, maar tegelijk voelt hij zich eenzaam. Zoals iedereen heeft ook hij de behoefte om zich uniek te voelen. En als ik er ben kan hij dat een beetje voelen door de gesprekken de we samen voeren. Hij vertelt over zijn leven, zijn vele liefdes die op niets zijn uitgelopen, over het feit dat hij zich vaak erg moe en lusteloos voelt door de medicatie. En we praten over onze gedeelde belangstelling voor het boeddhisme. Tatjana is er opgewekt. Ze woont niet meer in de groepswoning waar ik haar 5 jaar geleden voor het eerste ontmoette, maar in een appartement in de buurt. Ze komt iedere ochtend naar de woning om haar medicatie te halen en ze is hierbij altijd vergezeld door haar teddybeer. Tatjana is 69 jaar. Ze heeft architectuur gestuurd, maar moest haar studie halverwege afbreken omdat haaar psychiatrische ziekte toesloeg. Tatjana is opgewekt. Ze schrijft al jaren gedichten en dit jaar zijn haar gedichten gepubliceerd in een boekje dat in de boekhandel ligt. Ik heb een boekje van haar gekocht, ook al kan ik geen woord sloveens lezen. Het is een dierbaar bezit.

Boris was vroeger natuurkundeleraar. Nu heeft hij grote moeite om zich te concentreren en om dingen te herinneren. Boris is erg onzeker, maar ook heel nieuwsgierig. Hij wil van alles weten en heeft altijd veel vragen voor me. Sinds kort hebben ze eens per week creatieve activiteiten in de woning en Boris liet me vol trots een schilderij zien dat hij heeft gemaakt. Mooie felle kleuren. Ik heb er een foto van gemaakt, maar wilde er liever zelf niet op staan omdat hij zichzelf niet de moeite waard vindt om op een foto te komen. Boris heeft wel toestemming gegeven om de foto in deze nieuwsbrief te plaatsen.

Made with FlippingBook HTML5