36 / 172
35
ﺣﺰﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
. ﺩﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ ﻧ
ﮕﺎﺷﺘﻦ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻬﺎﺋﻴﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ
.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺛﺎﺭ
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻬﺎﺋﻴﮕﺮﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺗﻌﺠﺐ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ، ﺯﺷﺖ
ﻭ ﮔﻮ،
ﺑﺪ ﺩﻫﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻨﻴ
ﺬ ﺎﻥ ﮔ
ﺍﺭﺍﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﻭﮔﺬﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ
.
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻣﺜﻞ ﻳﺎﻭﻩ
ﮔﻮ، ﻧﺎﻓﻬﻢ، ﻧﺎﺩﺍﻥ، ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ، ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ، ﺑﻰ ﺧﺮﺩ،
ّﻭ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺁﻳﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ، ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺥ ﻭ
ّﻣﺤﻘﻖ ﻭ
ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮤ ﻋﺼﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣﻴ
ﺮﺕ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ
.
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﮥ ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﻣﻐﺸﻮﺷﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ
ﺑﺮ ﺁﻳﻴﻦ ﺑﺎﺑﻰ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ ﻣﻰ
ﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﺎﺕ ﺑﻰ
ّﭘﺎ ﻭ ﻧﺎ ﻣﺮﺑﻮﻃﺶ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻪ ﺟﻠﻮﻩ ﺩﻫﺪ
.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﻰ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻳﻰ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ
ّﺯﻣﻴﻨﮥ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺯﺩ
.
ّﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻻﻟﺸﺎﻥ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻰ
. ﺷﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻰ ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ، ﻭﻟﻰ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺑ
ﺤﺚ ﻭ
ﻧﻘﺪ
ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ
ّ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺗﻔﮑ
ﺮ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﮥ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮤ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳﮥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑ
ﺮ
ﻋﻬﺪﮤ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻰ
. ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺎﺋﻴﮕﺮﻯ
ﺑﻪ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺋﮥ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﺍﻧﻬﺪ، ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
"
ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ
"
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ
، ﺩﺍﻧﺪ ﻣﻰ
ﺷﺨﺼﴼ ﺑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻫﻤﮥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﮥ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﻏﻠﻂ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺭ