61 / 172
60
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﻧﺎﻣﻴﺪ ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻭ ﺳﮕﺎﻟﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
"
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﺑﻪ ﺗﮑﺎﻥ ﺧﺮﺩﻫﺎ
"
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
"
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻴﺎﺩ ﭘﺎﮐﺪﻳﻨﻰ
ﮐﻪ"
ﮐﺴﺮﻭﻯ
ﺑﻨﻴﺎﺩ ﮔﺬﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﮏ)؟ !
(. ۸٤ . ﺹ:
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﺩ ﮐﻪ
"
ﺁﺩﻣﻰ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮤ ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﻧﺴﺖ
ﻧﮏ" )
.
( ٥٤.ﺹ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﮥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻭﺩ
ﻣﻰ
ﻟﻐﺰﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﻳ
ﺐ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺻﺮﻳﺤﴼ ﻧﻮﺷﺖ
"
ﭘﺎﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﮏ )؟"
(. ٢٢ . ﺹ.
ﺁﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﻋﺸﻘﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ، ﺳﻮﺍﻯ ﺍﻋﺘ
ﻘﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺴﻠﮑﻰ ﻭ ﺳﻮﺍﻯ ﺟﻨﺲ ﻭ
، ﻧﮋﺍﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
.
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﮕﺎﺷﺘﻦ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻮﺳﻪ ﻭ ﺭﻳﺶ ﭘﻬﻦ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻭﺭﺟﺎﻭﻧﺪ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ
.
ﺁﻳﺎ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋ
ﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻰ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ،
ﭘﺮ ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮ
–
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ ﺳﻄﺤﻰ،
ﻳﮏ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺐ
–
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ؟ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﭘﮋﻭﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭﺍ ﻣﻰ
. ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ