Nucleaire Technologie in de 21ste Eeuw - Intro

Chemische processen beogen eerst het hoogactief afval vast en niet-uitloogbaar (onoplosbaar voor zuren of andere vloeistoffen) te maken: verglazing, steenvorming door hogedruk- en temperatuurpersen, vastleggen in keramisch gesteente, enz. Het voorbereide afval kan in hermetische vaten worden opgeslagen in ondergrondse galerijen, uitgekozen voor hun geologische stabiliteit (graniet- en basaltlagen, zoutformaties of kleilagen).

Figuur 13: (a) Behandeling hoogactief of alfa-houdend afval bij Belgoprocess te Dessel; (b) opslagruimtes voor geconditioneerd laag-radioactief afval.

Onderzoek op de ondergrondse kleilagen te Mol (de zgn. “Boomse klei”) levert veelbelovende resultaten voor wat betreft de uiteindelijke veiligheid van dergelijke berging, alhoewel vragen kunnen worden gesteld omtrent de voldoende dikte en diepte van de beoogde kleiformaties in Mol. Een alternatief in België zou de zgn. Ieperse kleiformatie kunnen zijn, alhoewel deze nog weinig is onderzocht. Betere alternatieven situeren zich misschien internationaal, alhoewel op lange termijn meer investeringen in R&D ron d ‘scheiding en transmutatie’ (zgn. “P&T”, Parti tioning & Transmutation) van de hoogactieve afvalstoffen waarschijnlijk de enige ethische en duurzame uitweg is. Misschien moet er zelfs opnieuw gedacht worden aan een gans nieuwe nucleaire cyclus, gebaseerd op Thorium- grondstoffen i.p.v. Uranium. Een ‘gesloten cyclus’ (cfr. Figuur 8) zou het einddoel moeten zijn.

4. Problemen met onze verouderende centrales

4.1.

Inleiding : ‘Ageing’

‘Ageing’ of veroudering van industriële installaties begint een endemisch probleem te worden in onze technologische maatschappij. Veel van onze industriële infrastruuctuur (chemische bedrijven, olie- raffinaderijen, moderne staalindustrie, bruggen, wegen, ...) dateert van de ‘boomende’ jaren ’60, ’70 of ‘80. Zo ook onze nucleaire centrales, die in die periode ontworpen of gebouwd zijn.

Dit betekent dat veel van deze infrastructuur momenteel 30 à 50 jaar oud is, daar waar de oorspronkelijk voorziene afschrijvingstermijn (levensduur) vaak slechts 20 jaar of iets meer bedroeg. Dit

17