R O E I
P R A E T
S E P T E M B E R
2 0 1 4
42
maar ook de identiteit van de deelnemers, aan de hand van een soort smoelenboek.
Mirjam maakte menig spannend moment mee, b.v. toen er een botsing dreigde tussen
een oproeiende Chinese damesacht en een boot die juist finishte. Mirjam spreekt wel
Russisch, maar geen Chinees en haar waarschuwingen hielpen dan ook niet. Gelukkig
greep een Chinese coach kordaat de loudhailer, blafte een bevel en de acht lag acuut
stil.
Bijna twee weken lang runde Josien Damkot
het volunteers home, in het nieuwe Olympische
Trainingscentrum (OTC) achter de tribune.
Om alles op te starten was zij al een week
voor het kampioenschap aanwezig en zette
de interne organisatie op poten. In het
begin was alles woest en ledig: er waren
koffiefilters noch droogdoeken, er waren geen
personeelsroosters en de instructies die zij
ontving, blonken niet uit door eenduidigheid.
Maar Josien zou Josien niet zijn als zij het niet
binnen enkele dagen klaarspeelde – met
haar enthousiaste team – om 700 vrijwilligers van een prima lunch te voorzien. Op een
zeker moment zag Josien een Engelse kamprechter weglopen met de dagvoorraad ham.
Daarop door haar aangesproken, verklaarde hij: “Ik werk in de verpakkingsindustrie en
ben beroepsmatig geïnteresseerd in jullie etikettering”. Ja, ja…
