45
R O E I
P R A E T
S E P T E M B E R
2 0 1 4
Belanus of Bel Anus moest afhalen. De man had
geen idee. Ik ook niet, tot het kwartje viel: het
ging om Belarus oftewel Wit-Rusland.
Toen de delegaties eenmaal hun draai en de
weg naar de Bosbaan hadden gevonden, had
ik de gelegenheid om materiaal te verzamelen
voor een artikel dat ik ga schrijven voor het vierde
nummer van het nieuwe blad Roei! Een kwestie
die mij voortdurend bezighield, was die van de
scheiding tussen sport en politiek. Hoe is het
bijvoorbeeld mogelijk dat Russen en Oekraïners
probleemloos en sportief met elkaar omgingen,
terwijl op datzelfde moment de spanningen
tussen hun beide landen steeds verder opliepen?
De antwoorden kwamen vaak neer op “This is
just sport, man”. De laatste dag was heel apart:
nadat ik mij, onder valse voorwendselen, toegang
had verschaft tot de VIP lounge plus terras,
liep ik eerst schaatser Bob de Jong en minister
Opstelten tegen het lijf, daarna stond ik oog in
oog met Yvonne van Gennip en, last but not least,
met Willem-Alexander en zijn gezin, die het erg
naar hun zin leken te hebben. “Nú een selfie voor
de Roeipraet”, dacht ik even, maar beperkte me
toch maar tot een paar op goed geluk vanaf de
heup genomen foto’s.
Al met al was het vrijwilliger zijn op deze WK een
uiterst boeiende ervaring, die naar meer smaakt.
Gelukkig hebben we volgend jaar de Grand
Départ, de start van de Tour de France in Utrecht.
Dus wie weet.
Robin Sterk
