552 / 698
۵۵١
ﻗﻀﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺧﺼﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺩﻫﻨﺪ ﻣﺪﺕ
ﻫﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ
ﻩ
ﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ
ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﺛﻤﺮ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﮥ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺧﺼﻰ
ﻫﺎ
۳ ،
ﻣﺎﻩ
۴
ﻣﺎﻩ ﻭ ﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻣﺮﺧﺼﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻫﺪﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
۵
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻳﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺗﻤﺪﻳﺪ ﮐﻨﻴﻢ
.
ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘ
ﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
. ﺍﻧﺪ
ﻓﻀﺎﻯ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘﮕﺎﻩ ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.
ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺏ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﻣﻰ
ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﺗﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﺮ ﺑﺮﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺩ
ﺭ ﻃﻮﻝ ﺭﻭﺯ ﻓﻘﻂ
۱۰
ﺗﺎ
۲۰
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﺋ
ﻰ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻘﻒ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ
ﻫﻮﺍﺧﻮ
ﺭﻯ ﻗﺪﻡ ﻣﻰ
ﺯﻧﻢ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﺍﻧﺒﺎﻥ ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻰ
. ﮐﻨﺪ
ﮔﺎﻫﻰ
۸
ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﻰ
۱۲
ﻇﻬﺮ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻃﻮﻻﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﺪﺕ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ
.
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
۲۴
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
۱۰
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻓﻀﺎﻯ ﺑﺎﺯ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﻰ
. ﮐﻨﺪ
ﻣﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻠﻔﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ
ﺗﻠﻔﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ
.
ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻰ
. ﮔﻴﺮﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮔﺮ
ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻴﺪ
.
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺒﺮﻳﺪ
.
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﮤ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭ
ﻯ ﺑﺪﻫﻴﺪ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﮤ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻠﻔﻦ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
...
ﺑﺪﻫﻴﺪ
.
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﺣﻘﻮﻕ ﻳﮏ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻦ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﺪ
.
ﺁﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺘﮕﺎﻩ
»
ﭘﻼﮎ
۱۰۰ «
ﺑﺮﺩﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻫﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﺭﺍ ﺟﺰء ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ؟ ﺁﻳﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍ
ﻥ
ﻫﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
؟
٣٠١
ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺁﺗــﺶ ﺯﺩﻥ ﻋﻤــﺪﻯ ﺧﺎﻧــﻪ
ﻫــﺎ ﻭ ﻭﺳــﺎﺋﻞ ﻧﻘﻠﻴــﮥ ﺑﻬﺎﺋﻴــﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳــﺮﺍﻥ ﺗــﺎﺯﻩ
ﺗــﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺍِﻋﻤــﺎﻝ
ﺧــﺸﻮﻧﺖ ﺑــﺮ ﻋﻠﻴــﻪ ﺁﻧﻬﺎﺳــﺖ
.
ﺩﺭ ﻓﺎﺻــﻠﮥ ﻣــﺮﺩﺍﺩ
۱۳۸۷
ﺗــﺎ ﻣــﺮﺩﺍﺩ ﺳــﺎﻝ ﺑﻌــﺪ
]
ﮊﻭﺋﻴــﻪ
۲۰۰۷-
301
http://www.iranpresswatch.org/fa/post/13#more-13