انسان در آثار حضرت باب

3 / 10

ﮐﮫ ھرﮔﺎه ﻣﻼﯾﺎن ﻗدرت ﺳﯾﺎﺳﯽ را ﺑدﺳت ﮔﯾرﻧد ﺑر اﺳﺎس ھﻣﯾن ﻣﻧطق ﺷﮑﻧﺟﮫ ﺟﺎﻣﻌﮫ را اداره
ﻣﯾﻧﻣﺎﯾﻧد. ﭼﻧﯾن ﺑرداﺷﺗﯽ از دوزخ ﻋﺻﺎره ﻣﻧطق ﺟﻧﮕل و زور و ﺗﻧﺎزع ﺑﻘﺎﺳت وﻧﮫ ﻋدل و
ﺑﮭﺷت ﻋطوﻓت. ھم در ھﻣﯾن ﺗﻌﺑﯾر ﻟﻔظﯽ ﺟﺎﺋﯽ اﺳت ﮐﮫ ﭘرھﯾزﮐﺎران و ﻧﯾﮑﺎن ﺗﺎ ﺑﮫ اﺑد
ﻣﺷﻐول ﻟذات ﺟﺳﻣﺎﻧﯽ و ﺟﻧﺳﯽ ھﺳﺗﻧد. آﺷﮑﺎر اﺳت ﮐﮫ در اﯾﻧﺟﺎ ﻧﯾز ا ﻧﺳﺎن ﺑﮫ ﺣد ﯾﮏ
ﺣﯾوان ﮐﮫ ھﻣﮥ ﻓﮑر و ذﮐرش در ﺗﻣﺗﻊ ﺟﺳﻣﺎﻧﯽ اﺳت ﺧوار ﻣﯽ ﮔردد. روز ﻗﯾﺎﻣت ھم ﺑﻌﻧوان
ﭘﺎﯾﺎن ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯾﮕردد و ﻣﻔﮭوم زﻣﺎن در واﻗﻊ ﺑﮫ ﻣﻔﮭوم ﻣﮑﺎن ﺗﻧزل ﻣﯽ ﯾﺎﺑد و زﻣﺎن ا ز
ﺗﺣول، دﮔرﮔوﻧﯽ، ﺧﻼﻗﯾت واﺑداع ﺗ ﮭﯽ ﻣﯽ ﮔرد د. آﺷﮑﺎراﺳت ﮐﮫ ﺑﺎز اﯾن ﻧﻔﯽ ﺗﺎرﯾﺦ ھم آدﻣﯽ
را ﺑﮫ ﺣد ﯾﮏ ﺷ
ﯽً ﯾ
ﺗﻧزل ﻣﯾدھد ز ﯾرا ﮐﮫ اﺷﯾﺎء دارای طﺑﯾﻌﺗﯽ ﻧﺳﺑﺗﺎً راﮐد و اﯾﺳﺗﺎ ھﺳﺗﻧد
درﺣﺎﻟﯾﮑﮫ آدﻣﯽ ھﻣواره درﺣﺎل ﺗﺣول و دﮔرﮔوﻧﮕﯽ اﺳت وﻟذا ﻣوﺟودی ﺗﺎرﯾﺧﯽ اﺳت.
د ر آﺛﺎر ﺣﺿرت ﺑﺎب ﺑﮭﺷت و دوزخ ھﺳﺗ ﮥ ﺗﻌرﯾف اﻧﺳﺎن ﻣﯽ ﮔردد و آدﻣﯽ ﺗ وﺳط ﺧدا ﺑﻌﻧوان
ﻋرش اﻟﮭﯽ، ﺻورت و ﻣﺛﺎل ﺧدا، وآﯾﻧﮥ ﮐﻣﺎﻻت اﻟﮭﯽ ﺗﻌرﯾف ﻣﯾﺷود. ﺑدﯾن ﺗرﺗﯾب آﻧﭼﮫ ﮐﮫ
ﺑﯾش از ھرﭼﯾز دﯾﮕر ﺷﺎﺧص آدﻣﯽ اﺳت اﯾن اﺳت ﮐﮫ او ﻣوﺟودی اﺳت ﮐﮫ دارای ﻗوا
وﮐﻣﺎﻻت و اﺳﺗﻌدادات روﺣﺎﻧﯽ ﻧﺎﻣﺣدودی اﺳت ﮐﮫ ﺑﺎﯾد ﺑﺗدرﯾﺞ ﺷﮑوﻓﺎ و ﺑﺎﻟﻔﻌل ﮔردد. از
اﯾﻧﺟﺎﺳت ﮐﮫ ﺣ ﺿرت ﺑﺎب ﺑﮭﺷت و دوزخ را ﺗﻌﺑﯾر ﻧوﯾﻧﯽ ﻣﯾﮑﻧﻧد. ﺑﮭﺷت ﻋﺑﺎرت از
ﺷﮑوﻓﺎﺋﯽ ﮐﻣﺎﻻت ﺑﺎﻟﻘوه ﯾﮏ ﻣوﺟود اﺳت و دوزخ ﻣﺣروﻣﯾت از اﯾن ﺷﮑوﻓﺎﺋﯽ اﺳت. ﺑدﯾن
ﺗرﺗﯾب ﺟﺎﻣﻌﮫ و ﻓرھﻧﮓ ﺑﺎﯾد ﺑر اﯾن اﺳﺎس ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷود ﮐﮫ ﺗﺎ ﭼﮫ ﺣد اﺟﺎزه ﻣﯽ دھد ﮐﮫ اﯾن
اﺳﺗﻌدادات و ﮐﻣﺎﻻت روح اﻧﺳﺎﻧ
ﯽ
ﻓﻌﻠﯾت و ظﮭو ر ﯾﺎﺑد.
در ﻋﯾن ﺣﺎل ﺗﻌرﯾف ﺟدﯾد از ﺑﮭﺷت و دوزخ ﺿر ورﺗﺎً ﺑﮭﺷت و دوزخ را اﻣریﭘوﯾﺎ
وﺗﺎرﯾﺧﯽ ﻣﯽ ﻧﻣﺎﯾد. ﯾﻌﻧﯽ ﭼون ﺑﮭﺷت از ﻋﺑﺎرت ﺷﮑوﻓﺎ ﺷدن اﺳﺗﻌدادات روﺣﺎﻧﯽ آدﻣﯾﺎن
اﺳت واز آﻧﺟﺎ ﮐﮫ اﯾن اﺳﺗﻌدادات ﺑﯽ ﻧﮭﺎﯾت ﺑوده، و ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺑرای اﯾن ﺷﮑوﻓﺎﺋﯽ و ﻓﻌﻠﯾت ﯾﺎﻓﺗن
ﻧﯾﺳت، در ﻧﺗﯾﺟﮫ ﺑﮭ ﺷت و ﺟﮭﻧم در ھر ﻣرﺣﻠﮥ ﻧوﯾن ﺗﺎرﯾﺦ
ﺑﺎﯾد
ﮐﮫ ﺗﺟدﯾد و ﺑﺎز ﺳﺎزی ﺷوﻧد.
ﯾﻌﻧﯽ ﺑﺷرﯾت در ھر ﺑﮫ دوره ﺗوﺳط ﯾﮏ ﻣدﻧﯾت روﺣﺎﻧﯽ
ﻧوﯾن
ﺑﮫ ﺷﮑوﻓﺎﺋﯽ ﺟﻧﺑﮫ ایﺧﺎص
از ﮐﻣﺎﻻت ﺑﺎﻟﻘوه و ﻧﮭﻔﺗﮥ ﺧود ﻣﯽ ﭘردازد ﮐﮫ
ﺷﮑوﻓﺎﺋﯽ
اﯾن ارزﺷﮭﺎی وﯾژه ای ﮐﮫ در آن
زﻣﺎن اﻣﮑﺎن ﭘذﯾر اﺳت ﺑﮭﺷت آن زﻣﺎن را ﺗﺷﮑﯾل ﻣﯽ دھد. اﻣﺎ ﺑﺎ ﭘﯾﺷرﻓت اﻧﺳﺎن و ﺟﺎﻣﻌﮫ
ﺗﺎرﯾﺦ وارد ﻣرﺣﻠﮥ ﻧوﯾﻧﯽ ﻣﯽ ﺷود ﮐﮫ وﻗت آن ﻣﯽ رﺳد ﮐﮫ از ﻣرﺣﻠ ﮥ ﮔذﺷﺗﮫ ﻓراﺗر رﻓﺗﮫ و
ﮐﻣﺎﻻت ﻧوﯾﻧﯽ را ﻓﻌﻠﯾت ﺑﺧﺷد. در اﯾن ﺟﺎﺳت ﮐﮫ ﯾﮏ ﻣدﻧﯾت روﺣﺎﻧﯽ ﺟدﯾد ﺑﺎ ار زﺷﮭﺎ و
ﻗواﻧﯾن ﻧوﯾﻧﯽ ﻻزم ﻣﯽ ﺷود ﺗﺎ آﻧﮑﮫ اﻧﺳﺎن و ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺑﺗواﻧد ﺑﮫ ﺑ ﮭﺷت ﺧود ﺑرﺳد. در اﯾن زﻣﺎن
آﻧﭼﮫ ﮐﮫ در ﮔذﺷﺗﮫ ﺑﮭﺷت ﺑود دﯾﮕر ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯾﺳت و در واﻗﻊ ﺗﺛﺑﯾت در ﻣرﺣﻠﮫ ﮔذﺷﺗﮫ ﺑﻣﻌﻧﺎی
ﺗوﻗف در ﮐﺳب ﮐﻣﺎﻻت و ﭘﯾﺷرﻓت روﺣﺎﻧﯽ اﺳت. ﭼﻧﯾن ﺗوﻗﻔﯽ ﭼﯾزی ﻧﯾﺳ ت ﺟز دوزخ. ﺑﮫ
ھﻣﯾن ﻋﻠت اﺳت ﮐﮫ در ﮐﻠﻣﺎت ﻣﮑﻧوﻧﮫ و اﯾﻘﺎن ﺣﺿرت ﺑﮭﺎءﷲ ﻣﮑرراً از ظﮭور روﺿ
ﮫ و
ﺑﺎغ و ﺑﮭﺷت ﺟدﯾدی در ﺟﮭﺎن ﺳﺧن ﻣﯽ ﮔوﯾﻧد ﭼرا ﮐﮫ ﺑﮭﺷت ﺑر طﺑق اﯾن ﺗﻌرﯾف ﻧوﯾن