One Hundred and Sixty Years

600 / 698

۵٩٩
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺍﻯ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻫﺎﻯ ﻏﺎﺭﺗﻰ ﺳﻬﻤﻰ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺏ ﺍﮐﺜﺮﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻣﻰ ﻧﮕﺮﻧﺪ، ﺟﺪﺍ ﺳﺖ .
ﺷﺎﻫﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺳﻰ ﺳﺎﻝ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺮﺍﻳﺪ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۰۰۹ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺸ ﺠﻮﻳﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ » ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﺋﻰ، ﺑﻬﺎﺋﻰ، ﺣﻤﺎﻳﺘﺖ
« ﮐﻨﻴﻢ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺣﻘﻮﻕ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﺯ ﮐﻤﮏ ﻫﺎﻯ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺣﺘّﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ، ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﻤﻠﻪ ﻭ ﻫﺠﻮﻡ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺍﻳﺸﺎﻥ، ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﺒﺎﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﺪﺍﻯ ﺑﻬﺎﺋﻰ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﻞ ﻭ ﺍﺷﮏ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﮊﻳﻢ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ .
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﮐﻤﮏ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﻗﻮﻑ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻧ ﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ، ﺍﻗﻠﻴﺖ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰ. ﺁﻳﻨﺪ ٣٣٧ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﻃﻰ ﻳﮏ ﻗﺮﻥ ﻭ ﻧﻴﻢ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ، ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﺭﻭﻯ ﻧﻴﻤﮑﺖ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﻭﺳ ﺘﻰ ﻭ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺷﺮﮐﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺩﺭ
ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻰ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺗﺮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻰ . ﺧﻮﺭﺩ
ﺍﻏﻠﺐ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺘّﻰ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻰ ﻣﺴ ﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻰ ﺑﻬﺎﺋﻰ . ﺗﻨﺪﺑﺎﺩ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺿﺪ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﺍﺳﻼﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺎﻝ ﻫﺎﻯ ﺧﺮّﻡ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﺧﺸﮑﺎﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻦ
. ﺳﺎﺯﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﮥ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻪ ﻧﺴﻞ ﮐﺸﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ، ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺸﺎﺑﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺎﺋﻴ ﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻰ. ﺩﻫﺪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻪ
337 ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻴﭻ ﺍﻗﻠﻴﺘﻰ ﭼﻪ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﭼﻪ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺍ ﻧﻤﻰﺑﺎﺷﺪ .