159 / 172
158
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳ
ﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﺪﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﮤ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺗﭙﻪ
ﺍﻯ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺠﻴﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺒﺮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ
.
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﻳﮏ ﺑﺮ
ﻓﺮﺍﺯ ﺧﻴﻤﮥ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﭼﻤﻰ ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ
.
ﻫﺠﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻋﻼﻣﺖ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﭘﺮﭼﻢ
ﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻴﻤﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻫﺘﺰﺍﺭﺳﺖ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
. ﮔﻮﻳﺪ
ًﻣﺜﻼ
ّﭘﺮﭼﻤﻰ ﮐﻪ ﺯﺭﺩ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺎﻫﻰ ﺯﺭﻳﻨﻰ
ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﭘﺮﭼﻢ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
.
ﺩﺭﻓﺸﻰ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﭘﻴﻞ
ﮐﻮﻩ
ﭘﻴﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻃﻮﺱ ﻧﻮﺫﺭ ﺍﺳﺖ
.
ِﺁﻧﮑﻪ ﻧﻘﺶ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﻮﺩﺭﺯ
ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
...
ﻫﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﭼﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳ
ﻨﺪﮤ ﺁﻥ ﮐﺸﻮﺭﺳﺖ
.
ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻯ ﺑﻨﺎﻯ
ّّﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺩﺭ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﮥ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﮐﺴﻞ
ﻓﻘﻂ ﭘﺮﭼﻢ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺁﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻰ
،ﺷﻮﺩ
ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻋﻀﻮ ﺁﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ
.
ٰﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﺮﭼﻢ ﻳﺎ ﺑﻬﺎء ﺍﻻﺑﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺎ
ﺭ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻰ
ﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻭ ﻧﻤﻮﻧﮥ ﺁﻳﻴﻦ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﭘﺮﭼﻢ ﺑﺮ ﻣﻰ
. ﺁﻳﺪ
ﭘﺮﭼﻤﻰ
ّﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺮﻑ ﻳﮏ ﮐﺸﻮﺭ، ﻳﮏ ﺗﻴﻢ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ، ﻳﺎ ﻳﮏ
ّﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﻣﻌﻴﻦ ﺍﺳﺖ
.
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮤ ﺁﻳﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻬﺎ
ﺋﻰ
ُﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﺮﭼﻢ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺧ
ﻠﻖ ﻭ ﺧﻮ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﮥ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ّﻣﻌﺮﻑ ﺁﻥ ﺁﻳﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻳﺎ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
. ﺷﻮﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩ ﺁﻥ ﻟﺸﮑﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎ
ﺋ
ﻰ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻣﻰ
، ﮐﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﺮﭼﻢ
ٰﻳﺎﺑﻬﺎءﺍﻻﺑﻬﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
. ﺍﻧﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺣﻖ ﻣﻰ
ﺩﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻔﻬﻤﺪ ﻭ