162 / 172
161
ﺣﺸﻤﺖ
ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻮ
ﻓﻖ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻋﺠﺐ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺵ
ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻘﺼﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﮑﻪ
»
ﺟﻤﻊ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﮥ ﺣﺸﻤﺖ
ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
!«.
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻧﻔﻮﺫ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺶﻫﺎﻳ
. ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ
.
ﻭﻯ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺳﻔﻨﺪ
۱۳۲۴ ) ۱۱
ﻣﺎﺭﺱ
۱۹۴۶ (
ّ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﻨﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺪﺍﺩﭘﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ
ﻫﻢ.
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺸﺖ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻭ ﺭﻭﺍﻧﮥ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ ﮔﺸﺘﻨﺪ
.
ﻫﻨﻮﺯ ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭ
ّﺣﺪﺍﺩ
ﭘﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﺎﺯﭘﺮﺱ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺳﻮء ﻗﺼﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺷﮑﻢ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﻓﻘﻂ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ
ﺁﻥ ﺩﻭ
،
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﮔﻮﻳﺎﻥ، ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
.
ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺸﺘﻨﺪ
.
ﻳﺎﺭﺍﻥ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺟﺴﺪ
ّﺍﻭ ﻭ ﺣﺪﺍﺩﭘﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻢ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎﻝ ﻃﻬﺮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺩﻓﻦ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
.
۱
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺩﮔﺮﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ٔﺩﺭ ﻣﻼ ﻋﺎﻡ، ﻗﺘﻞ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻧﻴ
ﺴﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻮﺙ ﻗﺘﻞ، ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺳﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻨﻴﺎﺩﮔﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺘﻠﻰ
ﺁﻥ ﻫﻢ
ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
،
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺱ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﮔﺮﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺳﺎﺯﺩ
.
ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﺧﺸﻤﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪ، ﻗﺘﻞ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﺗﺄﺳﻒ
ﺁﻭﺭ
. ﺩﺍﻧﻴﻢ ﻣﻰ
ﻗﺘﻞ ﮐﺴﺮﻭﻯ