166 / 172
165
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﭼﻪ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﺑﻪ ﺗﺮﮎ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻰ
. ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻳﮏ ﻗﺮﻥ ﻭ ﻧﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ّﺣﻤﻠﮥ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺧﻴﺮ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﻧﮥ ﺑﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺠﻮﻡ ﻭ
ﺣﻤﻠﻪ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﺩﻩ .
ﻫﺎ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﻫﺠﻮﻡ ﻣﺸﺘﻰ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺷﮑﺎﻓﺘﻦ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻪ ﺟﻮ
ﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ
.
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
. ﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭﻟﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻴﻢ ﺁﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻪ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
–
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑ
ﺎﺷﺪ
–
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ ﺩﺍﺷﺖ؟
ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﺭ ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﺛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
، ﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﺮﺑﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
،
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻧﺴﺒﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑ
ﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ، ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺵ ﺑﺮ ﺣﺮﻑ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺴﺖ
.
ﺳﻮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﺛﺮ ﺍﺩﺑﻰ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ؟
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺜﻨﻮﻯ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻋﺮﻭﺽ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻧﺸﺪﻩ؟
ﺁﻳﺎ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺍﺛﺮ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﺟﺎﻫﺎ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﺍﻣﺮﺵ
)
ﺩﺳﺘﻮﺭﺵ
(
ﺳﺎﺧﺘﮥ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺱ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ّ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺩﻳﻪ
ﺍﻯ
. ﺷﻮﺩ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺣﺘﻰ