155 / 172
154
ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺍﺯ ﻣﻄﻠ
ﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ ﺁﻥ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ
ﺭﺳﺎﻟﮥ ﻣﺪﻧﻴﻪ
ﺍﺯ ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﻨﺪﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ ﻭ ﺭﺍﻫﮕﺸﺎﻯ
ﻧﺴﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻧﺴﻞ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﮤ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ
ﺍﺳﺖ
.
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ، ﺩﺭ ﺳﺎﻝ
. )ﻡ ۵۷۸۱
ﻗﺮﻳﺐ
ﺳﻰ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
(
، ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻋﮑﺎ
ﻧﮕﺎﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﺮﻓﻰ
ﻣﻰ
ﺯﺩ ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺳﺎﺧﺖ
ﻭ.
ﻯ ﺑﻪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
،
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﺍء
ﻭ ﻗﺼﺒﺎﺕ،
ﺗﻮﺳﻌﮥ ﺳﻮﺍﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﮥ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺳﻄﺤﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻗﻰ ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ
.
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻋﺪﻡ ﻣﺪﺍﺧﻠﮥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﻋﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
.
ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺯ ﺁﺋﻴﻦ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺳﺎﻻﺕ ﺩﻭﺭﮤ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
. ﺍﻧﺪ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻏﺮﺏ ﺳﻔﺮ
ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﻳﻢ
:
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠ
ِﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ] ِﻮﻥ
[
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺪﺕ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺳﻨﻪ
۱۹۱۰
ﺗﺎ ﺳﻨﮥ
۱۹۱۳
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﻢ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﻗﺎﺭﻩ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﻤﻴﻊ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ ﻋﻈﻤﻰ
...
ﻧﻌﺮﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻄﻖ
ﻫﺎﻯ ﻣﻔﺼﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺎ
ﻟﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ
.
ﺣﻀﺮﺕ
ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﻌﺎﻟﻴﻤﻰ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ﺻﻠﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻤﻴﻊ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻭ ﺭﺳﺎﺋﻞ ﺑﻪ ﺻﺮﻳﺢ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ