151 / 172
150
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﺷﻴﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ
.
ّﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋ
ﻰ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻳﺎ ﻋﻨﻘﺎ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺷﻬﭙﺮ ﺳﻌﺎﺩﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﺴﺘﺮﺩ
)
ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ
ﻣﺘﻮﻥ ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
(
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﻭ ﺑﻬﺮﻭﺯﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
. ﺁﻭﺭﺩ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻫﺎﻟﻰ ﻗﻔﻘﺎﺯ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻟﻔﺖ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﻠﺖ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘ
ﻪ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍ
ﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺁﻳﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
]
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
[
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻻﻧﻪ ﻭ ﺁﺷﻴﺎﻧﻪ ﻳﺎﺑﺪ
.
ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻤﻼﺕ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺘﻮﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ، ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﻤﺜﻴﻠﻰ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
. ﺳﺖﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺮ ﺍﻳ
ﻨﮑﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﻗﺮﻥ
ﻫﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻪ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﻐﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.
ﻧﺎﻡ ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ
-
ﺁﺗﻮﺭﭘﺎﺗﮑﺎﻥ
-)
ﻧﮕﺎﻫﺒﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺁﺗﺶ ﻣﻘﺪﺱ
(
، ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ
.
ﻟﺬﺍ ﻋ
ﺠﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﻮﺡ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺪﺗﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻔﺤﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻔﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﻩ ﺁﺭﺍﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺮﮎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
)
ّﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺛﺮ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻋﻄﺎﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟ
ﻄﻴﺮ
ﻭ (
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺎ ﻭ ﻗﺼﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﺮﻍ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺭﺍﻫﺒﺮ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ
ِﺩﺍﻝ
ﺑﺮ ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻰ ﻭ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻳﺎ .
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮐﺸﻮﺭﺵ
ﺑﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺍ
ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺑﺮ
ﮥ ﻣﺎﻳ”
“ ﺩﺍﻧﺶ
ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺧﺮﺩﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
؟
ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
)
ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺷﻬﭙﺮ ،
( ﺷﻬﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ
، ﻭ ﻳﮏ ﺟﺎ ﮐﻠﻤﮥ
ﺍﺳﺖ”
“
ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﺑﺠﺎﻳﻰ