89 / 698
٨٨
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﻭ ﺻﻨﻔﻰ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎ
،
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻣﻠﻴﻦ ﻗﺘﻞ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻫﺎ
ﭘﻰ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻭﺧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘ
ﻪ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺳﻴﺎﺡ
ﻣﺤﻼّﺗﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
.
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻣﻮﺭّ
ﺧﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻰ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻭﻟﺖ
ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻣﻴﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺍﺯ ﻇﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴ
ﻬﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﮥ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
.
ﺷﺮﺣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ ﻣﺠﻠﺲ
ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺍﺣﻤﺪ ﻣﺠﺪﺍﻻﺳﻼﻡ ﮐﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﮔﻮﻳﺎﻯ ﮔﻮﺷﮥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﮐﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻳﻢ ﺯﻳﺮ ﻣﻰ
:
ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﮥ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺩﺳﺘﻰ ﻇﻞ
ﺍﻟﺴﻠﻄﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ
ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﻃﻤﻊ ﺩﺭ ﻣﺎﻝ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺎﺟ
ﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
.
ﻭﻯ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﮐﻔﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻢ ﻗﺘﻠﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ
.
ﺑﺪﻳﻨﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺪﻫﻰ ﮐﻼﻥ ﺁﻗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﻨﺰﻟﺸﺎﻥ ﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺼﻴﺐ ﺁﻗﺎ ﺷﺪ
.
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺁﻣﺪ
.
ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ ﻣَﺮَﺩﻩ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻯ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
.
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﮥ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮﺍﺩ ﺻﺮّ
ﺍﻑ، ﺍﺯ ﻣﺤﺘﺮﻣﻴﻦ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻟﮕﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻨﺎﻯ ﻫﺮﺯﮔﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﺶ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ
.
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻢ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻗﺎ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻗﺘﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﺟﻮﺍﺩ ﺻﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺮﻭﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻯ ﺷﻮﺩ ﻓﻮﺭﴽ
ﺁﺩﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻗﺘﻞ ﺣﺬﺭ ﺩﺍﺷﺖ
.
ﻟﻬﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﮥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ ﻣﺸﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺯﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﻪ ﺩﻭﺵ ﺣﻤّ
ﺎﻝ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
.
ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ
ﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻗﻨﺴﻮﻟﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ