99 / 172
98
ﻣﺘﻦ ﮐﺴﻰ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﺠﺎﻯ ﺟﻤﻠﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺍﺯ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮔﺮﺍﻳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ
ﺍﺩﺑﻰ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺟ
ﻤﻠﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺳﻌﺪﻯ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ،
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﺶ ﺩﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﮏ ﺍﺳﺖ
" :
ﺧﻄﻴﺒﻰ ﮐﺮﻳﻪ
ﺍﻟﺼﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ
ّﺁﻭﺍﺯ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﻴﻬﺪﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﮔﻔﺘﻰ ﻧﻐﻴﺐ ﻏﺮﺍﺏ ﺍﻟﺒﻴﻦ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﮤ
ّﺍﻟﺤﺎﻥ ﺍﻭﺳﺖ ﻳﺎ ﺁﻳﺖ ﺍﻥ ﺍﻧﮑﺮﺍﻻﺻﻮﺍﺕ ﺩﺭ ﺷﺎﻥ ﺍﻭ
".
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
: " ﻳﺪﮔﻮ ﻣﻰ
ِﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎﺭ ﮐﻮﺭ
ﻳﺴﺖ ﻣﺸﻌﻠﻪ
. ﺩﺍﺭ
ﻳﻬﺪﻯ ﺑﻪ ﻭ ﻫﻮ ﻻﻳﻬﺘﺪﻯ
".
ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ ﻳﺎﺩ ﮐﻨﻴﻢ
:
ّﺍﻻ ﻳﺎ ﺍﻳﻬﺎﺍﻟﺴﺎﻗﻰ ﺍﺩﺭ ﮐﺄﺳﴼ ﻭ ﻧﺎﻭﻟﻬﺎ
ّﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﻭ
ﻝ ﻭﻟﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻣﺸﮑﻠﻬﺎ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺩﺑﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﻘﻂ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻣﻰ
ﺷﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ّﺳﻨﺪﻳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ
.
۱
ﺑﻨﻴﺎﻥ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ
،
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺖ
،
ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﻪ ﻋﺜﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻌﴼ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﻃﻮﺭ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻣﻰ
. ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻠﻤﺎء ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍ
ﺑﺘﺪﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﮥ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﻮﺩﮤ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
.
ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺭﻫﻨﻤﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ،
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﻧﻮﺱ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺧﺎﺻﻪ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﺩﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻧﻘﻼﺑﻰ ﻭ ﻧﻮ
ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﻰ
ﺁﻳﺪ ﺁﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻧﺶ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﺭﺵ ﺁﺛﺎﺭﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ