100 / 172
99
ّﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ، ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺩﻩ
ء
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ
.
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﺛﺎﺭﻯ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻪ ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺁﺛﺎﺭ ﻋﺮﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﻗﻠﻢ
ﺑﺎﺏ، ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺁﺛﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺷﺎﺭﻉ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺩﺭ ﻳﮏ ﻣﻄﺎﻟﻌﮥ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ
، ﭼﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻣﻬﻢ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﻪ ﻭ
ﺳﻴﻠﮥ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺁﺷﻨﺎﺗﺮ ﺑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﮥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺳﺪ
.
ﺻﺪﻭﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺍﺯ ﺳﺎﺣﺖ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺳﺮﻩ، ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺪﮎ ﻋﺮﺑﻰ،
ﮐﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻧﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻋﺎ ﺍﺳﺖ
.
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺨ
ﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﮔﺮﺍﻳﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ
ﻳﺎ ﺟﻬﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺯﺑﺎﻥ ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ
:ﺪ ﻧﻮﻳﺴ
ﻓ
ﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺗﺮﮐﻰ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻟﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺟﻤﺎﻝ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺻﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ
.
ﻣﻘﺼﺪ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺠﺎﺯ، ﺻﻬﺒﺎﻯ
=]
[ ﺷﺮﺍﺏ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻣﻌﺎ
ﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺄﺱ
=]
[ ﺟﺎﻡ
ّﮔﻮﺍﺭﺍ، ﺧﻮﺍﻩ ﺟﺎﻡ ﺯﺭﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻩ ﮐﺎﺳﻪ ﮔﻠﻴﻦ
.
ﻭﻟﻰ
ّﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﻡ ﺑﻠﻮﺭ ﻭ ﻣﺮﺻﻊ ﻟﻄﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
.
۲
ﻣ
ﺎﺋﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ،
ﺹ۹ﺟﻠﺪ
۳۵
ِﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ ﭼﻮﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻯ ﺟﺰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻣﺘﻦ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﺍ
ﺯ ﻣﺎ ﺟﺪﺍﺳﺖ
.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺛﺎﺭ ﺍ
ﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻰ
ﺩﻫﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﻭ ﻣﺮﺍﻡ ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
.
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﮥ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ،