134 / 172
133
ﻓﺼﻞ
ﻧﻬﻢ
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭ ﻃﺎﻫﺮﮤ ﻗﺮﺓﺍﻟﻌﻴﻦ
ّﺩﺭ ﺻﻔﺤﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﻮﺷﺶ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺴﺮﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺁﻳﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﻳﻴﻢ
.
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻴﺰ ﻗﺼﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﻰ
ﺳﻄﺮ ﺑﻪ ﺳﻄﺮ ِﻣﻨﺪﺭﺟﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ
.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺎﺋﻴﮕﺮﻯ
ﺑﻄﻮﺭ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻔﺤﻪ ﺍﺯ
ّﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻘﺪﺳﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﺭﻳﻎ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
.
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺣﻤﻼﺕ ﺗﻤﺴﺨﺮﺁﻣﻴﺰﺵ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺿﻌﻒ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ
ﺑﻮﺩ ﺍﻭ
، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﮑﻢ ﺍﺩﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ
.
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻧﻮ
ﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻯ ﭼﻴﺮﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺩ
.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﮥ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺳﺮ ﺁﺷﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ
.
ّﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮎ ﺍﻧﺼﺎﻓﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻪ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ ﻭ ﺩﻭ ﺩﻟﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
.
ﻭﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺗﺼﻮﻑ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﺘﻮﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﮑﻢ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﮥ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺳﻠﻄﮥ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺮﻭﻳﺪ، ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻏﻮﻏﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﮥ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺭﻭﺍ
،ﺷﺪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺩﺩ
.