130 / 172
129
ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤﺎء ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﻤﺎﻻﺕ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ
.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﻧﻔﻰ ﻧﻘﺎﺋﺺ ﺍﺳﺖ
.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺟﻬﻞ ﻧﻘﺺ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻤﺎﻝ
.
ﻟﻬﺬﺍ ﮔﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ّّﺫﺍﺕ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﻟﻬﻴﻪ ﻋﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ
.
ﻭ ﻋﺠﺰ ﻧﻘﺺ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ،
ﮔﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﻟﻬﻴﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
.
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺑﺼ
ﺮ ﻭ
ﺳﻤﻊ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻤﺎﻫﻰ
]
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
[
ﺍﺩﺭﺍﮎ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻓﻮﻕ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻣﺎﺳﺖ
.
٤
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ
ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﻗﺪﺳﻰ ﻣﺰﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍ
ﻧﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻳﻴﻨﻪ
ّﺍﻯ ﺷﻔ
ﺎﻑ
ﺟﻠﻮﻩ
ﮔﺎﻩ ﻧﻮﺭ ﭘﺎﮎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔ
ﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺍﺭﺍﺩﮤ ﺍﻭ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻓﻴﺾ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.
ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء
:
...
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
]
ﺩﺭ ﺁ [ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻥ ﻓﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
]
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻇﻬﻮﺭ
[
ٔﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻼﻟﻮ ﻭ ﻟﻤﻌﺎﻥ
]
ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﮔﻰ ﻭ ﻧﻮﺭ
[ .
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻤﺲ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻣﺜﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺿﻴﺎء ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
.
٥
ّﻣﻘﺼﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﻋﻠﻮ
]
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺑﻠﻨﺪ
[
ّﺗﻘﺪﺱ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﻭﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺷﺪﻩ
.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺧﻮﻝ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ّﺧﺼﺎﺋﺺ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻣﻘﺪﺱ
ﭘﺎﮎ]
ﺗﺮ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ [
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺻﺎﻑ
.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻤﺲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺍﻟﻬﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﻠﻮﻩ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ
.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
.
٦
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺁﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﺧﺸﺶ ﻧﻮﺭ