126 / 172
125
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻰ
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﺎﺑﻰ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻫﺎﻳﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﮕﺮﻯ، ﺷﻴﺨﻴﮕﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺍﻭﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﻰ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻗﻴﺎﻡ
ﻫﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ ﺑﻨﻴﺎ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍ ، ﺑﻮﺩ
ﻯ ﺍﺻﻼﺡ ﻭﺿﻊ ﻃﺒﻘﮥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ّ ﺧﺎﺻﻰ
.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻼﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﻰ
.ﺯﺩ
ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺗﺮﻗﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭ
ﺑﻪ ﭘﺴﮕﺮﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫ
ﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻏﺮﻗﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﻰ
ﺯﺩ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺖ
.
ﺑﺎ ﺭﻫﻨﻤﻮﺩﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﭘﺲ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮔﺮﺍﻳﻰ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻭ ﮔﺪﺍﻳﻰ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺍﻓﻴﻮﻥ ﻭ ﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪﻯ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﻳﻰ
، ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
.
ﺁﻳﺎ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﻠﻬﻰ؟ ﻫﻢ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺷﻴﻌﻪ
ﮔﺮﻯ ﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ؟
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
.
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﮐﺴﺮﻭﻯ، ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻏﻠﺐ
ﺑﺎ ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﻣﺜﻞ
ﺍﻳﻦ "
"، " ﻏﻼﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺪ
"ﻭ "
ﺍﻳﻦ ﻣﻈﻠﻮﻡ
"
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﻦ
ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
.
ﺍﮔﺮ
ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﺛﺎﺭ
ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﺗﺠﻠﻴﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻳﻢ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴﻞ
ﺍﺯ ﺁﻳﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍ
ﻭ
ﺣﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩ
. ﺳﺖﺍ
ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻤﻰ ﺑﺎ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪ ﻣﻰ ﺍﻭ
.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺯ