125 / 172
124
. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻳﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻧﻰ ﻣﺜﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻳﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻫﺎﻯ ﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ
.
ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻼ
ﻭ ﮐﺸﻴﺶ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ ﮐﻨﻴﺴﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺎﻯ ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﻭﺯﺧﻰ
ﺁﺗﺸﺒﺎﺭ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻭﻋﺪﮤ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮﺛﺮ ﻭ ﺣﻮﺭﻯ ﻭ
ﻏﻠﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﻰ
. ﺷﻮﺩ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺧﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺨﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﺯﺵ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
.
ﻫﺎﻳﺶ ﺁﻣﻮﺯﻩ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ
ﭘﺴﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﮥ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻰ
ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﺗﺴﺎﻭﻯ ﺣﻘﻮﻕ ﺯﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻨﺲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺳﺖ
.
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ
ﺳﺒﺐ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﺸﻦ، ﭘﻴﮑﺎﺭ ﺟﻮﻯ ﻭﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﻃﻠﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﺠﺲ ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻧﺪ
.
ﺳﻴﺎﻫﮥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻭ ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑ
ﺮ ﮔﻴﺮﺩ
.
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻳﮏ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﻴﺮﺩ
.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻻﺯﻣﮥ ﻫﺮ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
.
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ، ﻟﺰﻭﻡ ﻧﻴﺎﻳﺶ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻗﻮﺍﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ، ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﻟﺒﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
)
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮑﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮥ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
(
، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺎﻧ
ﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣ
ﺸﺘﺮﮎ