112 / 172
111
ﺻﺪ ﺷﻬﻴﺪ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﻧﻴﮏ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ؟
!
ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻳﻬﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻬﺎ ﭘﺮﻫﻴﺰﻧﺪ؟
!
ﺑﻌﺪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ
:
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺑﻴﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﺯ
ﻧﺪﺭﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺠﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺯﻳﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﺎﻥ ﻳﮏ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺰﺩ ﻳﮏ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
.
ﻭﻟﻰ ﻓﻼﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺧﻮﺷﮕﺬﺭﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻣﺰﺩ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
..
ﮐﺴﺮﻭﻯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﺜﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻭﺍﺭﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻰ
: ﺩﻫﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
...
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﻴﻦ ﮔﺮﺩﺵ
ﺁ
ﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺎ ﺣﺪﻳﺚ ﮐﺴﺎء
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺎﻳﺪ، ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺨﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﺶ ﮐﺮﺩ
.
ﺑﻬﺎﺋﻴﮕﺮﻯ
،
۲۵- ۱۵ ﺻﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
.
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺩﻩ
ﻫﺎ
ﺣ
ﺪﻳﺚ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻯ ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﺍﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺟﺮ ﺻﺪ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
، ﺍﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ ﺁﻥ
ﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻫﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ
.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻻﻳﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺟﺎﻯ