110 / 172
109
ﺳﺨﻦ ﺗﻠﻘﻰ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﺮﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﻻﺋﻰ
ﻭ ﺷﻴﻮﺍﻳﻰ
ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺩﺭ ﺛﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ
ﺑﻼﻏﺖ ﮐﻼﻡ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺩﺏ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﻴﻼﺕ ﭘﺮﺩﺍ
ﺗﺎ ﺯﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧ
ﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﻗﺮﻥ
ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺪﺎﻳ ﻧﻤ
ﻣﺘﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺍﺯ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻳﮏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﭼﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﺍﻧﺪﻭﻧﺰﻯ ﻳﺎ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺎﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧ
ﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ؟ ﺳﻮﺍﻯ ﻣﻴﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻋﺮﺏ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﻣﺼﺮ ﻭ ﺳﻮﺭﻳﻪ
، ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻳﻰ
ﺩﺭ
ّ ﺭﺩ ﻓﺼﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺁﻥ
ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
.
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻨﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﺷﻴﻮﻩ ﻧﮕﺎﺭﺵ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺤﺚ
ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﮔﺮﺍﻣ
ﺮ
ﻯ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ ﺍﺳﺖ
.
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻳﮏ ﺍﺻﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
، ﻋﺼﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻰ
، ﺍﻧﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑ
ﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ
ﻓﺎﻗﺪ ﺩﺍﻧﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
. ﺍﻧﺪ
ّﮐﺴﺮﻭﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺩﻳﻪ ﻧﻮﻳﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺁﺛﺎﺭ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺮﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ
.
ﺁﺛﺎﺭ
ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻌﺠﺰ
ﮤ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﮐﻼﻡ ﺁﻥ
ﺭﻭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
. ﻧﺪﺍ
ﺍﻣﺎ
ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺠﺰ ﮐﻼﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻟﻐﺎﺕ ﻭ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻗﺮ
ﺁﻥ ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ
.
ﻣﻌﺠﺰ ﮐﻼﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ
ﺁﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻼﻡ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻰﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ء ﺗﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺎ
ﺆﻣ
ﻣﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ
.
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺠﺰ
ﺭﺍ ﻩ
ﺩﺭ ﮐﻼﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻼﻡ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻣﻰ
.
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﮑﻪ