109 / 172
108
ﮐﻴﻨﻪ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺍﻳ
ﺮﺍﻥ ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﮐﻬﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮ ﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ .
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ﺁﻳﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺫﻭ ﺍ”
ُُﺍ ﺗﺘﻠﻰ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻗﺪ
ََُِﺳﻤﻌﻨﺎ ﻟﻮ ﻧﺸﺎء ﻟﻘﻠﻨﺎ ﻣﺜﻞ ﻫﺬﺍ ﺍﻥ
ُّﻫﺬﺍ ﺍﻻ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﺍﻻﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﻔﺎﻝ )
، ٣١ .(
ﻳﻌﻨﻰ
:
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ
،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ
،
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﮕﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﮥ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻭ ﻗﺼﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
.“
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺍﺳﻼﻣﻰ
ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﮐﻪ ﻟﻐﺖ ﻋﺮﺏ ﻧﻀﺞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗ
ﻰ
ّﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﻌﻴﻦ
)
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
(
ﺗﺪﻭﻳﻦ ﻳﺎﻓﺖ
، ﺁﺛﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﻢ ﻭ ﻧﺜﺮ ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻋﺮﺏ ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺩﺑﻰ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻧﺪ
.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﻗﺮﺁ
ﻥ ﻭ
ّﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﻣﮥ ﺧﻠﻖ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ
ّ ﻣﺘﻔﻖ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﮤ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﺁﻧﺴﺖ
.
ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺧﺼﺎﻳﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻼﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻧﮑﻪ
” ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺍﺳﺖ
“)
ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ،
ﻧﺬﻳﺮ ”؛ (٢٥
ﺑﻴﻢ)
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺯ]
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ[
“)
ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
٥١ (
ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺁﻥ
ﺍﻣﺎ .
ﻧﻪ
ّﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ، ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﺍﻭﻟﻴﮥ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻦ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻳﺎ ﺣﺪﻳﺜﻰ ﺳﺨﻦ ﺍﺯ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ
.
ﻣﻴﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ّﻫﺎﻯ ﺍﺧﻴﺮ ﺑﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺩﻳﻪ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭ
ﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺍﺛﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﺭﺝ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﻌﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﻫﺮ .
ﺍﺛﺮﻯ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻓﺼﻴﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﻠﻴﻎ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺷﻴﻮﺍﺗﺮﻳﻦ