Kasravi va Bahaigari

108 / 172

107
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻨﺪ . ﺁﺛﺎﺭ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻬﺎﺋﻰ ، ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﭼ ﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻃﺒﻌﴼ ﺑﺎ ﺳﺒﮏ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻮﭼﮏ، ﮐﻪ ﮐﺴﺮﻭﻯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﻻﻳﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺷﻪ
ﺩﺍﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ ﻣﻰ . ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺒﮏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ،
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺷﺒﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳ ﻖ ﺁﺷﻨﺎﻳﻰ ﺑﺎ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺏ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ، ﺑﺎ ﻣﻨﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ِّ ﺑﺎ ﺳﻨﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺁﺷﻨﺎﻳﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ . ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ ﻣﺜﻞ ﺷﮑﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺍﺯ
ﺁﻥ ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻋﺼﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﺭ، ﭘﺮ ﮐﺮﺩ ﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ، ﻭ ﻳﺎ ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ، ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺳﺨﻨﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﺁﻳﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻥ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ ، ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ، ﺑﻪ ﺳﻨﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻞ، ﺗﻘﺎﺿﺎﻯ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻳ ﻳﺎﻫ ﻪ ﺷﺪ ﻣﻰ ﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ّﮐﻪ ﺣﺠ ﺖ ﻣﻦ ﮐﻼﻡ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻦ ، ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﻭﺣﻰ ﻣﻰ ﺭﺳﺪ، ﺍﻧﺎ ﺑﺸﺮ ﻣﺜﻠﮑﻢ ﻳﻮﺣﻰ ﺍﻟﻴﻪ ، ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧﺲ ﺟﻤﻊ
ﺷﻮﻧﺪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻳﻪ ﺍﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ، ﺷﻤﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
] ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ [ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﺜ ﺎﻝ ﺁﻥ . ٣
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻰ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﺒﮏ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ . ﮐﺎﺭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺷﺎﻋﺮﻯ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺧ ﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :” ََّﻭ ﻳﻘﻮﻟﻮﻥ ﺍﺋﻨﺎ ﻟﺘﺎﺭﮐﻮﺍء ﺍﻟﻬﺘﻨﺎ ﻟﺸﺎﻋﺮ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻳﻌﻨﻰ . ﻭ ﻣﻰ : ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﻯ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ؟ “
) (. ٦٣ ﺻﺎﻓﺎﺕ، ﻧﻀﺮ ﺑﻦ ﺣﺎﺭﺙ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ