114 / 172
113
ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻯ، ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﭙﺮﺍﻧﺘﻮ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻣﻰ
.
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺍﺳﭙﺮﺍﻧﺘﻮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻣﺜﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻓﻮﺍﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ، ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺶ
ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﻣﻰ
. ﺷﺪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻳﮏ ﻣﺴﺘﺸﺮﻕ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ
١٩٣٠
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻘﻞ
ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺎﻟﻘﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺑﻪ ﺍﺳﭙﺮﺍﻧﺘﻮ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.
ﻣﻰ ﺁﻳﺎ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺍﺳﭙﺮﺍﻧﺘﻮ ﺁﻭﺭﻧﺪ
؟
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮ، ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺗﺴﻬﻴﻞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺣ
ﺎﺻﻞ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺳﭙﺮﺍﻧﺘﻮ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ ﺧﺎﺹ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ
.
ﺍﻳﻨﮏ ﺑﻪ ﻟﻮﺡ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ
. )ﻕ. ﻫ ٢٨٢١
.( ﻡ ٥٦٨١
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﻧﻪ ﺍﺯ ﺳ
ﻮﻯ
ّ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﻼ ﺍﺣﻤﺪ ﻳﺰﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺳﺎﮐﻦ
ﺑﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ
.
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﮎ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﺿ
.
ﻗﺮﻳﺐ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺮ ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩ
ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭﺳﺖ
.
ﻳﮑﻰ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺑﺎﺑ
ﻰ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺍﺯﻝ
ﺭﺍ
، ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺎﺏ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
"
ﺟﻨﺎﺏ
ﺑﻬﺎء
ﻣﻰ"
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺟﺬﺏ ﻇﻬﻮﺭﻯ ﺗﺎﺯﻩ، ﻭ ﻧﺴﺦ ﺩﻭﺭﮤ ﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
.
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﭘﻴﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻳﻴﻦ ﻧﻮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﻠﻤﮥ
ﺑﺎﺏ"
ﺑﺎﺑﻰ"ﻭ "
"
ﺑﺎ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﻫﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻤﺎﺩﻯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﻰ ﺑﺎﺑﻰ ﻣﻰ
. ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﺷﮑﻞ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﺪﻭﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻴﻦ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﮤ ﺁﻥ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭ
ّﻋﺜﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﻳﺎﺭﻭﻯ